კახა ბენდუქიძე

კახა ბენდუქიძის გახსენება

Posted on Updated on

2004 წლის გაზაფხული იდგა. თბილისში ხმა დაირხა, კახა ბენდუქიძე ჩამოდისო. ახმაურდნენ ჟურნალისტები, კარი აუტალახეს კახას დედას…

ჩამოვიდა კახა ბენდუქიძე, ჩამოფრინდა უხმაუროდ, არც ამალა ჩამოჰყოლია, არც დამხვდურებს გაუვსიათ იქაურობა. მხოლოდ და დახვდა, სხვა არც არავინ სჭირდებოდა. ის ხომ შინ ბრუნდებოდა!

არავითარი ზარზეიმი! ეს მისი ცხოვრების ლირი აღმოჩნდა, ამაში ბევრჯერ დავრწმუნდი.

lia-chlaidze2ახალი ჩამოსული იყო. ერთ ინტერვიუში ჟურნალისტი ჩააცივდა, რატომ ჩამოხვედითო? ბატონმა კახამ შეკითხვა აირიდა. არ მოეშვნენ. ბოლოს ძალიან შეწუხებულმა გატანჯული სახით უთხრა: მაგ კითხვაზე არ გიპასუხებთო. არა და, როგორ ელოდებოდნენ გაცვეთილ ფრაზებს: „ჩემს სამშობლოს ვჭირდები, ჩამოვედი რომ ქვეყანას ვემსახუროო“. ეს ბანალური საუბარი იქნებოდა, კახა ბენდუქიძეს რომ არ ეკადრებოდა ისეთი.

ივ. ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში რაღაც თავყრილობას აშუქებდა ტელევიზია. ბატონი კახა ჩვენი სტუდენტი ახალგაზრდობის გაუნათლებლობით აღშფოთებული იყო. ალბათ ამან აფიქრებინა ისეთი უნივერსიტეტის დაარსება, ქვეყნის სატკივარს რომ უშველიდა. კახა ბენდუქიძის „თავისუფალ უნივერსიტეტში“, არა მხოლოდ სპეციალობას ეუფლებიან, ზოგად განათლებასაც იღებენ. ეს უნივერსიტეტი უფრო მეტია, ვიდრე სასწავლო დაწესებულება. Read the rest of this entry »

Advertisements

„ბენდუქიძე იუდა“

Posted on Updated on

bajelidze 1აბიტურიენტობისას მკაცრად მქონდა გადაწყვეტილი, რომ ფილოლოგი უნდა გავმხდარიყავი. თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში მინდოდა სწავლა, გონებაში ფოტოც კი მქონდა წარმოდგენილი, რომელშიც პირველი კორპუსის წინ ვდგავარ, ხელში ქართველი ენათმეცნიერების სქელყდიანი წიგნები მიკავია და სხვა ჩემნაირებს ვესაუბრები. მერე ჩვენს სკოლაში თავისუფალი უნივერსიტეტიდან მოვიდნენ და აბსოლუტურად ახალ ფაკულტეტზე გვესაუბრნენ, რომლის გახსნასაც უნივერსიტეტი იმ წელს აპირებდა. სახელიც ჟღერდა „სახელმწიფო მართვის სკოლა“, აბა, ვის არ უნდა, სახელმწიფო მართოს?! მეც ერთბაშად ამომიტივტივდა გონებაში, როგორ ამყარებდა ბავშვობაში ბებიაჩემი იმედებს ჩემზე და მეუბნებოდა, პირველი ქალი პრეზიდენტი შენ უნდა გახდეო და მეც მტრად მხოლოდ ბურჯანაძეს მივიჩნევდი, რომელიც ისევე „უმიზნებდა“ პრეზიდენტის პოსტს, როგორც მე. პრეზენტაციის შემდეგ საბოლოოდ გადავწყვიტე, რომ არც ფილოლოგობა მინდოდა, არც ჟურნალისტობა, არც ფინანსისტობა და არც არაფერი, უბრალოდ, ძალიან მინდოდა თავისუფალ უნივერსიტეტში მესწავლა.

იქამდე აბიტურიენტობა დიდად სტრესულ საქმიანობად არ მესახებოდა, მაგრამ მერე ყველაფერი შეიცვალა, ვიცოდი, რომ კონკურენცია მაღალი იქნებოდა, მისაღები სტუდენტების რაოდენობა კი მცირე. საბოლოოდ, ჩემმა მონდომებამ გააართლა და 28 აგვისტოს გავიგე, რომ გავხდი სტუდენტი იმ უნივერსიტეტისა და ფაკულტეტის, რომელიც მინდოდა.

უცნაურია, რომ პირველი სურვილი, რომელიც გამიჩნდა ბენდუქიძესთან ჩახუტება იყო. Read the rest of this entry »

კახა და მე

Posted on

10 ნოემბერს 3 წელი გავიდა, რაც მამა აღარ მყავს. მე მყავდა მსუქანი და ჭკვიანი მამა, რომელიც ხშირად მელაპარაკებოდა ცხოვრებაზე, სამყაროზე და ჩემს მომავალზე. დაახლოებით, 3 წლის წინ ერთმა კიდევ უფრო მსუქანმა და ჭკვიანმა კაცმა სამართლის სკოლის სტუდენტების ნაწილთან შეხვედრები დაიწყო, საჭირო და არასაჭირო კანონების გარჩევა და წერა რომ გვესწავლა. ვის არ ენდომებოდა კახა ბენდუქიძისგან მასტერკლასის მიღება. ასე იცოდა ხოლმე, ზუსტად იმ დროს გამოჩნდებოდა შენს ცხოვრებაში, როცა ყველაზე მეტად გიჭირდა.

image-de05edc8423bb23ca1dd0ed56e7e879b54dd43cb6d68636887dcbe1b1f84f5bc-Vცოტა ხანში გავიგე, რომ კახა ბენდუქიძეს პირადად ჩემთან უნდოდა შეხვედრა. ახლობლებს და მეგობრებს ბევრი ვერსია გაუჩნდათ – სამსახურში ავყავდი, სასწავლებლად მიშვებდა, თუ პირდაპირ, ასდოლარიანების შეკვრას დამიდებდა მაგიდაზე. რასაკვირველია, ყველა შეცდა. კახამ უბრალოდ მითხრა, რომ ძალიან ჭკვიანი ვარ და ამის სწორად გამოყენება უნდა ვისწავლო. „მარიამ, ეს იგივეა მე რომ ეზოში ნავთობს ან ოქროს საბადოს მივაგნო, გავიარო და არაფერი გავაკეთო. მე კიდევ არ მიყვარს გამოუყენებელი რესურსები“. რომ გამოვედი ყველა მეკითხებოდა, რა გითხრა, რამე შემოგთავაზა? მე ვპასუხობდი, რომ უბრალოდ ვილაპარაკეთ და თან ვიცოდი ის, რაც არ ვიცოდი შესვლამდე – მე კახას ოქროს საბადო ვიყავი! Read the rest of this entry »

ბენდუქიძის ულვაში

Posted on Updated on

1912436_10152513408987700_6791707137489155191_n

უკვე აღარ ვიცი რამდენჯერ წავშალე ჩემივე დაწერილი. ეს იქნება ბოლო ცდა და ვწერ ერთი ამოსუნთქვით კახა ბენდუქიძეზე.

ვიწყებ, მაგრამ არვიცი საიდან დავიწყო იმის თქმა რომ გუშინწინ ღამით ჩემს ცხოვრებაში აქამდე ნანახი ყველაზე ჭკვიანი ადამიანის გული გაჩერდა.

მე არ შემიძლია რომელიმე ერთი ისტორიის გახსენება, 4 წელი ვიცნობდი და რაც დრო გადიოდა უფრო ვუახლოვდებოდი ბატონ კახას, რაც ნიშნავს რომ უფრო მეტს ვსწავლობდი, უფრო მეტს ვფიქრობდი, უფრო მეტს ვინდომებდი და უფრო მეტი შემეძლო. ფაქტობრივად მან გამზარდა – 21 წლის ბიჭს რომ კახა ბენდუქიძე გეუბნება, როცა სამსახური მოგბეზრდებათ მითხარით და სიამოვნებით ვიმუშავებ თქვენთანო (მაშინ სხვაგან ვმუშაობდი, როცა ეს მითხრა), ვერ წარმოიდგენთ რამხელა ძალა, მოტივაცია გეძლევა რომ იყო წარმატებული.

როგორც სტუდენტი არ ვიცნობდი კარგად. მე „პერესტროიკის“ დროს მომიწია ფრიუნიში სწავლა და არ მესმოდა თავიდან მისი იდეების. ბევრნი ვებრძოდით, გვიკვირდა, ვუკადრისობდით – რას ერჩის იესემს? თოლია მოკლა, ლექტორები გაგვილანძღა, ჩვენც ზედ მიგვაყოლა… ახლა ვხვდები რომ მაშინ ძალიან პატარა ვიყავი მასთან შედარებით. კახა გლობალურად აზროვნებდა, მისი განათლების თამასა იმდენად მაღალი იყო, რომ ჩვენ ვერც ვიგებდით თავიდან რას გვერჩოდა. შემდეგ გული დამწყდა. რატომ ვამთავრებ ახლა ამ უნივერსიტეტს როდესაც ამდენი შესაძლებლობა გაჩნდა. რატომ არ ვისწავლე მეც კლასიკური ლიტერატურა, სოციოლოგია, ფილოსოფია, ბიოლოგია? Read the rest of this entry »

ქართული ენა და კახა ბენდუქიძე

Posted on

1507474_612934178766152_2007167395_o

2009 წლის სექტემბერში ჩემი მეგობრის ემზარ ჯგერენაიას რეკომენდაციით მოვხვდი თავისუფალ უნივერსიტეტში. ბევრი არაფერი ვიცოდი ამ უნივერსიტეტზე (სულ რაღაც 2 წელი იყო გასული გახსნიდან), მაგრამ უნივერსიტეტის დამფუძნებლის სახელი და გვარი უკვე მრავლისმეტყველი იყო. შემომთავაზეს საჩვენებელი ლექციის წარმოდგენა ქართული ენის წარმოშობის შესახებ. მახსოვს გიორგი მელაძემ (უნივერსიტეტის მაშინდელმა კანცლერმა და უნივერსიტეტის იდეის ერთ-ერთმა ხორცშემსხმელმა) მითხრა: ქალბატონო ლალი, ბატონ კახას აქვს საინტერესო იდეა ქართული ენის სწავლების შესახებ, ბოლომდე შეიძლება არ მესმოდეს, თუ რას ითხოვს, თუმცა ვეძებთ შესაბამის კანდიდატურას ამ საგნისთვის. ბატონი კახა და აკადემიური საბჭო მოგისმენთ.

მეც მოვამზადე ლექცია ქართველური ენების შესახებ და ასევე სილაბუსი, რომელიც ტრადიციული მეტყველების კულტურის სილაბუსისგან მცირეოდენი ნიუანსით განსხვავდებოდა. ასე აღმოვჩნდი კახა ბენდუქიძის პირისპირ უნივერსიტეტის აუდიტორიაში, სადაც თავი მოეყარათ პროფესორებსაც, რომელთაგან ენათმეცნიერი არავინ იყო, თუმცა ორ-სამი ჰუმანიტარული მიმართულების პროფესორი იყო.

ერთი საათის განმავლობაში ყურადღებით მისმენდა ბატონი კახა. Read the rest of this entry »

კახა ბენდუქიძე – მომავლის არქიტექტორი

Posted on Updated on

Nov 10 (6 days ago) 
Natia Khantadze <n.khantadze@….ge> to Kakha

გაუფრთხილდით თავს. დედაჩემის ამბის შემდეგ ცხოვრება ჩემთვის ძალიან მყიფე გახდა და სულ მგონია, რომ ადამიანი შეიძლება ერთ წამს იყოს და წამიერად გაქრეს.

IMG_2977დაისვენეთ თუ ამის შესაძლებლობა გაქვთ.

Nov 10 (6 days ago)
Bendukidze, Kakha A. to me

ბინდისფერია სოფელი,
თანდათან უფრო ბინდდება,

რა არის ჩვენი სიცოცხლე,
ჩიტივით გაგვიფრინდდება,
ჩვენს ნასახლარზე ოდესღაც
ბალახი აბიბინდდება.

ეს არის ჩემი და ბატონი კახას ბოლო მიმოწერა. შემდეგ 13 ნოემბერს მივწერე „როგორ ხართ?“ და პასუხი აღარ მიმიღია. მახსოვს 13 ნოემბრის დღე, თავისუფალი უნივერსიტეტის გამოსაშვებ საღამოს ვგეგმავდით და შეხვედრაზე ყველა ერთმანეთს ვეკითხებოდით „ხომ არ გამოჩენილა ბატონი კახა?“. Read the rest of this entry »

კახა ბენდუქიძე

Posted on Updated on

10697291_10204463638646905_6947007928378805279_o

ამ ყველაფერს არ დავწერდი და არ მოვყვებოდი არასოდეს, არანაირი ფორმით და არანაირ ვითარებაში, რადგან ჩვენი ურთიერთობა ძალიან პირად საკითხად მიმაჩნდა, რომ არა ეს ტრაგიკული ამბავი, რომელსაც ვერასდროს წარმოვიდგენდი, რომ მოხდებოდა.

ბატონი კახა გარდაიცვალა…

პირველად კახა ბენდუქიძე 2012 წლის 25 თებერვალს ვნახე ბლოგერების შეკრებაზე განახლებულ აგრარულ უნივერსიტეტში.

ამ შეხვედრიდან ორი თვის შემდეგ დათო გორგილაძემ თავისუფალი უნივერსიტეტიდან მომწერა და  მკითხა მე ვიყავი თუ არა ის ფორთოხლის გოგონა კლასიკურ ფილოლოგიაზე რომ სწავლობდა. დადასტურების შემდეგ მითხრა, რომ კახა ბენდუქიძეს რაღაც შემოთავაზება ჰქონდა ჩემთვის და სურვილი ხომ არ მექნებოდა შეხვედრაზე მივსულიყავი. ამ მონაწერით იმდენად დაბნეული ვიყავი, ორი საათი შოკიდან გამოსვლას მოვუნდი, მერე კი, რა თქმა უნდა, შეხვედრაზე დავთანხმდი.

თუ სწორად მახსოვს, 22 მარტს სტუდენტურ ბარათზე ჩარიცხული უკანასკნელი თეთრებით ძლივს მივაღწიე თავისუფალ უნივერსიტეტამდე და აბსოლუტურად დაბნეულმა გავიარე გასაუბრება. იქ გავიგე, რომ კახა ბენდუქიძე ეძებს თანაშემწეს და აქვს სურვილი, რომ მე ვიმუშაო ამ თანამდებობაზე. ძალიან იმედგაცრუებული და შერცხვენილი წამოვედი, მეგონა, რომ შეხვედრაზე საოცრად სასაცილოდ წარმოვაჩინე საკუთარი თავი და არავინ არასდროს არ დამიკავშირდებოდა ამ საკითხზე. Read the rest of this entry »